In Ronse maken we geen nieuwe route, maar kijken we anders naar de paden die er al zijn. De weg naar de bakker. Naar het station. Naar school. Korte trajecten die mensen dagelijks afleggen, vaak zonder erbij stil te staan.

We verzamelen die kleine, persoonlijke wandelingen. Stukken van trajecten, omwegen, vaste routines. Elk pad vertelt iets over een leven in de stad. Samen weven ze een netwerk: een wandeling die bestaat uit fragmenten van vele anderen.

Op plekken waar routes elkaar kruisen — een straathoek, een plein, een zebrapad — brengen we mensen met elkaar in verbinding. Daar waar iemand elke ochtend passeert, blijkt ook iemand anders te lopen. Soms tegelijk, soms jaren na elkaar.

De wandeling wordt zichtbaar en hoorbaar in het stadsbeeld. Met auditieve en visuele ingrepen laten we de stad spreken: stemmen, beelden, sporen van dagelijkse beweging. Zo ontstaat een route die niet alleen door Ronse loopt, maar ook door de levens die er zich elke dag ontvouwen.